Blog

Tijdens een intervisie voor advocaten vertelde iemand zich enorm te storen aan de huidige “fouten maken mag”-cultuur.
“Een chirurg mag geen fout maken. En een advocaat eigenlijk ook niet. De belangen van cliënten zijn simpelweg te groot. Fouten zijn niet toegestaan.”

Een strenge overtuiging, die leidde tot discussie in de groep. Want hoe houd je de lat hoog en bied je tegelijk ruimte voor leren en groeien?

Tijdens een intervisie voor advocaten zei iemand:
“Ik doe dit werk nu al vijftien jaar. Soms voelt het alsof ik alleen nog op routine draai. Ik mis de uitdaging en vraag me af hoe ik weer energie kan krijgen van mijn praktijk.”

Een eerlijk en herkenbaar dilemma. Want hoe houd je jezelf gemotiveerd, wanneer je na jarenlange ervaring het gevoel hebt dat het allemaal een herhaling van zetten is?

Tijdens een intervisie voor advocaten vertelde een ambitieuze collega:
“Ik wil doorgroeien, maar ik wil ook mijn gezin niet tekortdoen. Soms voelt het alsof ik moet kiezen tussen carrière en privéleven.”

Een dilemma dat veel advocaten herkennen: hoe blijf je ambitieus zonder dat je thuissituatie onder druk komt te staan?

Tijdens een intervisie voor advocaten bracht iemand een lastig dilemma in:
“Mijn cliënt vraagt mij iets te doen wat op het randje van het toelaatbare is. Ik voel me daar niet prettig bij, maar ik wil hem ook niet verliezen.”

Een herkenbare situatie. Want hoe bewaak je je ethische grenzen, terwijl je ook onder druk staat van cliënten, collega’s of de commerciële realiteit van de praktijk?

Tijdens een intervisie voor advocaten vertelde iemand:
“Ik wil een eigen praktijk opbouwen, maar ik heb geen idee waar ik moet beginnen. Ik heb geen lijst met vaste cliënten, geen kantoor dat werk doorstuurt. Alleen mijn ervaring en mijn ambitie. Het voelt als een wankele plek om te starten.”

Herkenbaar? Veel advocaten dromen van zelfstandigheid, maar weten niet hoe ze de eerste stappen moeten zetten.

Veel advocaten zeggen het: “Ik ben jurist, geen verkoper.” Het idee alleen al dat je je diensten zou moeten “verkopen” roept weerstand op. De advocatuur draait immers om inhoud, kwaliteit en strategisch denken – niet om gladde praatjes.

En toch: de beste advocaten zijn niet alleen briljante juristen, maar ook degenen die weten hoe je vertrouwen wint en cliënten aan je bindt. En dat is óók een vorm van verkopen.

Tijdens een intervisie voor advocaten vertelde een advocaat over een stagiaire die hem mateloos frustreerde:
“Steeds weer komt hij te laat op kantoor. Soms een kwartier, soms twintig minuten. Niet dramatisch, maar toch: het wringt. Wij beginnen hier om 08:30 uur, dat is niet voor niets. Discipline hoort erbij. En als je partner wilt worden, moet je laten zien dat je er altijd staat.”

Tijdens een intervisie voor advocaten bracht iemand het volgende dilemma in:
“Ik wil mijn eigen praktijk opbouwen, maar ondertussen heb ik ook een partner, een stagiaire, kantoortaken en – oh ja – vrouw en kinderen. Hoe ga ik dat doen?”

Het bleef even stil. Want wie herkent dit niet? Ambitie en groei verlangen ruimte, maar het leven als advocaat zit vaak vol met verantwoordelijkheden richting kantoor, cliënten, collega’s en thuisfront. Hoe vind je balans?

Tijdens een intervisie voor advocaten bleef een vraag hangen:
“Ik houd van mijn werk omdat ik mensen help. Ik ben praktisch. Complex juridisch gedoe is niks voor mij – niet leuk en te moeilijk. Doe mij maar de overzichtelijke huis-, tuin- en keukenzaakjes. Maar… wat als straks AI dit soort werk ook kan overnemen? Wat blijft er dan nog voor mij over?”

Een eerlijke en kwetsbare vraag die veel herkenning opriep.

Tijdens een intervisie voor advocaten deelde een advocate haar frustratie:
“Vroeger kon je iemand gewoon zeggen dat iets slecht was. Punt. Nu moet je voorzichtig zijn, want het zou wel eens ‘onveilig’ kunnen voelen. Alsof we geen stevige feedback meer mogen geven. Zijn we te soft geworden?”

Het riep direct discussie op. Want hoe zorg je dat feedback scherp blijft, zonder ontmoedigend te zijn?